14 Temmuz 2015 Salı
replika telefonlar ve insan ile mahşer89
replika telefonlar ve insan ile mahşer89 yine replika telefon sizler icin yazdı ve replika telefonlar diyorki Galiba bir başka ipucu bulduk çavuş.Yeteneğiniz karşısında şaşkınım müfettiş, tümdengelim kabiliyetini-jjlgede bırakan tek şey yakışıklılığınız ve üreme organınızın akıllara ;#rboyu.Lafı bile olmaz çavuş.Çatıya çıktı. Yukarıdaki ısı daha da beterdi. Francis ve Harold işleri [jıtilten sonra boyayı orada bırakmış olsaydı ahırbir hafta önce neşeyle kül olurdu. Pencereler tozluydu ve Gerald Ford’un başkan olduğu elerde örülmüş olması muhtemel, çürümüş örümcek ağlarıyla kaplıydı, [tncerelerden biri zorlanarak açılmıştı.Larry başını dışarı uzattı ve dört Üryana kilometrelerce uzanan muhteşem kır manzarasıyla karşılaştı.
Ahınn bu cephesi doğuya bakıyordu ve yol kenarlarındaki, yer sevi-lesinden son derece çirkin görünen yığınlar, bulunduğu yükseklikten çer-^gibi önemsiz görünüyordu. Otoyolun ötesinde muhteşem okyanus uza-ıi)®: yaklaşan dalgalar, limanın kuzeyinden uzanan dalgakırana çarpa-latdiizgün bir şekilde ikiye ayrılıyordu. Manzara, bir yaz gününü betim-yağlıboya tablolar gibiydi; Yeşilin tonları, altın rengine bürünmüş fksonrasının hafif pusuyla kaplanmıştı. Burnuna tuz ve deniz kokusu {alındı. Bakışlarını aşağı çevirince Harold’ın yazısını tersten gördü.
Bu kadar yüksek bir çatıya tırmanma düşüncesi hile Larry’nin içini ir tuhaf ediyordu. Harold, kızın ismini yazabilmek için iyice kenara tetilmiş olmalıydı.
Neden bu kadar zahmete girmiş çavuş? Bence bu, kendimize sorma-®zgereken sorulardan biri.
cak, o an ihtiyacı olan son şeydi. Aşağı inince bir şey dikkatini çeky. rın destek kirişlerinden birine bir şekil kazınmıştı. Ahırın karanlık eski ortamında şaşırtıcı derecede taze ve beyaz görünüyordu. Y^ı^j ^
şekli inceledi ve sonra Rita ile kuzeye yaptıkları yürüyüş sırasind-
başka birinin bunu yaptığını düşünerek başparmağının ucunu şa^kn^ üzerinde gezdirdi. Ardından tırnağıyla kazınmış harfler üzerinden geç^^
Kalp içinde. Ok ile.
Anlaşılan bu arkadaş âşıkmış çavuş.
“Aferin sana Harold,” dedi Larry ve ahırdan çıktı.
Wells’teki mağaza bir Honda bayiiydi ve galeride sıralanmış motosikletlere bakınca iki tanesinin eksik olduğunu fark etti. İkinci keşfi onu daha da gururlandırdı... çöp kutularından birinin yanındaki buruşuk şekerleme kâğıdı. Görünüşe bakılırsa âşık biri -muhtemelen Harold Lau-der- kendisinin ve sevdiği kişinin hangi motosikletle en mutlu olacağına karar vermeye çalışırken bir şekerleme atmıştı ağzına. Ardından kâğıdı tortop edip kutuya atmış fakat ıskalamıştı.
Nadine vardığı sonuçların iyi olduğunu söylemiş, ama onun kadar etkilenmemişti. Bir an önce oradan ayrılma niyetiyle motosikletleri inceliyordu. Joe mağazanın önündeki basamağa oturmuş, on iki telli Gibson’u çalıyor ve kendinden memnun bir şekilde sesler çıkarıyordu.
“Dinle,” dedi Larry. “Saat beş oldu. Yarından önce yola çıkmakçol mantıksız olur.”
“Ama karanlığın çökmesine daha üç saat var! Burada öylece otura rak onları yakalayamayız.”
•‘Sabırsızlandığını biliyorum,” diyerek kadının omuzlarını kavradı, tahammülsüzlüğünün içinde büyüdüğünü hissederek kontrol altına
lı„aya çalıştı. “Ama daha önce hiç motosiklet kullanmamışsın.”
^ ‘'Bisiklete binebiliyorum. Debriyaj konusunda da bir bilgim var, sana .^.|jıaişlim. Lütfen Larry. Bir an önce yola çıkarsak bu gece New Hamp-jı're'da kamp yapar, yarın akşama kadar yolu yarılamış oluruz.
"Bu bisiklet kullanmaya benzemez, kahretsin!” diye parladı ve arka-jiııian gelen gitar sesi kesiliverdi. Joe’nun gözlerini güvensizce kısarak
üzerinden ona baktığını biliyordu. Off, insanların damarına basmak-ıjjisiüme yok gerçekten, diye düşündü ve bu onu daha da öfkelendirdi.
"Canımı acıtıyorsun,” dedi Nadine sakince.
Parmaklarının kadının yumuşak omuzlarına gömülmüş olduğunu Ijj;edince öfkesinin yerini utanç aldı.
■‘Özür dilerim,” dedi.
Joe hâlâ ona bakıyordu. Larry, çocukla kaydettiği ilerlemenin en tandan yarısını kaybettiğini biliyordu. Nadine bir şey söyledi.”
"Bana neden bisiklet kullanmaya benzemediğini söyle.” replika telefonlar İlk dürtüsü (jabağırmak oldu: O kadar iyi biliyorsan gidip dene. Dene de dünya, ha-0]’t seksen derece dönmüşken nasıl görünüyor bak. Ancak sadece ço-cııtladeğil onunla da kaydettiği ilerlemenin bir bölümünü yitirdiğini bile-d kendini kontrol etti. Belki ilerleyip gelişmişti, ama eski çocuksu Larry'den bir parça, topuklarına yapışmış, öğle güneşiyle iyice küçülmüş, üiatamamen yok olmamış bir gölge gibi hâlâ onunlaydı.
“Bir kere bunlar daha ağır,” dedi. “Dengeni kaybedersen tekrar sağ-tean bisikletteki gibi kolay olmaz. 360’lardan biri yüz seksen kilo fadır. Bu fazladan ağırlığı kontrol etmeye çabucak alışılıyor, ama yine iebiraz zaman alıyor. Standart bir normal vitesli arabada vitesi elle, gazı «yağınlakontrol edersin. Motosiklette tam tersi söz konusu. Vites ayakla gaz elle kontrol edilir. Buna alışmak da hiç kolay değildir
Stephen King
Bir yerine iki fren vardır. Sağ ayağınla arka tekerleğin, sağ elinip ■
kendini tepetaklak havada uçar halde bulabilirsin. Ayrıca yolcunla
kerleğin frenini kontrol edersin. Unutur da sadece elinle fren v^n
“Seve seve alırdım,” dedi Larry. “Ama şu an benimle gelmek istgd ğini hiç sanmıyorum. Sen ne düşünüyorsun?”
Nadine uzunca bir süre Joe’ya baktı. “Haklısın,” dedi ve iç geçjf^j “Benimle gelmeyi bile istemeyebilir. Korkabilir.”
“Gelirse ondan sen sorumlusun. Ben de ikinizden sorumluyum. Düş. lüğünüzü görmek istemiyorum.”
“Senin başına bu mu geldi Larry? Biriyle mi birlikteydin?” “Evet,” dedi Larry. “Ve düşen bendim. Ama yanımdaki hanım daha önce ölmüştü.”
“Motosikletle kaza mı yaptı?” Nadine’in yüzü ifadesizdi.
“Hayır. Yüzde yetmiş kaza, yüzde otuz intihar olduğu söylenebilir. Benden istediği her neyse... dostluk, anlayış, yardım, bilmiyorum... yeterince alamıyordu.” Larry kendini kötü hissediyordu. Şakakları zonkluyor, boğazı düğümleniyordu. Gözyaşları her an akabilirdi. “İsmi Rita’ydı. Rita Blakemoore. Sizinle daha iyi olsun istiyorum, hepsi bu. Sen ve Joe ile.” “Neden bana daha önce anlatmadın Larry?”
“Çünkü anlatmak canımı yakıyor,” dedi basitçe. “Hem de çok.” Bu gerçekti, ama gerçeğin tamamı değildi. Rüyalar vardı. Nadine’in de kâbuslar görüp görmediğini merak ediyordu, önceki gece kısa bir süreliğine uyanmış ve kadının huzursuzca dönerek mırıldandığını duymuştu. Ama Nadine bugün buna dair hiçbir şey söylememişti. Ve Joe. O da kâbus görüyor muydu? Onları bilmiyordu, ama Scotland Yard’ın korkusuz müfettişi Underwood rüyalardan korkuyordu... ve Nadine motosikletle kaza yaptığı takdirde geri dönebilirlerdi.
“O halde yarın gideriz,” dedi Nadine. “Bu arada bana kullanmayı öğretirsin.”
Ama öncelikli olarak Larry’nin seçtiği iki ufak motosiklete yakı doldurmaları gerekiyordu. Bayide bir pompa vardı, ama elektrik olma dığı için çalışmıyordu. Yeraltındaki tankın kapağının yanında bir başk
|.|eiTie kâğıdı daha buldu ve becerikli Harold Lauder tarafından kısa önce açıldığını anladı. Âşık olsun olmasın, Payday hastası olsun ol-. Larry ona saygı duymaya, hatta hoşlanmaya başlamıştı. Kafasm-
Ijjr Harold resmi çizmişti bile. Muhtemelen otuzlu yaşlardaydı. Belki ^.^çjftçiydi. Uzun boylu, zayıf, yanık tenli, iyi eğitim almamış, ama ze-
, Sırıttı. Hiç görülmemiş birinin resmini çizmek aptalcaydı, zira
jsU düşünüldüğü gibi çıkmazlardı. Yüz elli kilo ağırlığındaki incecik jsli diskcokeyi herkes bilirdi.
Nadine soğuk akşam yemeğini hazırlarken Larry mağazanın yan tayfına dolaştı. Büyük, çelik bir çöp tenekesi buldu. Gövdesine bir levye jjyanınıştı ve kenarından bir hortum sarkıyordu.
İşte seni yine buldum Harold! Şuna bir bak Çavuş Brıggs. Adamımız lortamla yeraltındaki tanktan benzin çekmiş. Hortumu yanında götürme-piesine şaşırdım doğrusu.
Belki bir parçasını kesmiş ve geriye bu kısmı kalmıştır Müfettiş Hn-jjfivood - affedersiniz ama bu bir çöp tenekesi.
Tabii ya çavuş, haklısın. Terfi etmen için ismini önereceğim.
Levyeyle hortumu alıp tankın kapağının replika telefonlar bulunduğu yere döndü.
“Joe bir dakika buraya gelip bana yardım eder misin?”
Çocuk yediği peynir ve krakerlerden kafasını kaldırıp ona güvenmez jözlerle baktı.
“Git hadi,” dedi Nadine usulca. “Sorun yok.”
Joe ayaklarını sürüyerek de olsa geldi.
Larry levyenin ucunu kapağın altına soktu. “Bütün ağırlığım üzerine ver bakalım kaldırabilecek miyiz?”
Bir an için çocuğun onu anlamadığını veya yapmak istemediğini sandı. Sonra levyenin ucundan tutup bastırdı. Kolları ince, ama kaslıydı. Fa-lirailelere mensup çalışan erkeklerde olduğu gibi. Kapak hafifçe yükseldi, ama Larry’nin parmaklarını altına sokmasına yetecek kadar kalkmadı.
“Üstüne çık,” dedi.
Joe bir süre yan vahşi gözleriyle dikkatlice baktıktan sonra levyenin «zerine çıktı; artık tüm ağırlığı üstündeydi.
Kapak az önceye nazaran biraz daha fazla yükselince Larry parmak-Isnnı altına sokabildi. Tutmaya çalışırken çocuk ondan hâlâ hoşlanmtyor-
sa da bunun yakalayabileceği en iyi fırsat olduğunu düşündü. Levyeni^ üstünden inerse kapak bütün ağırlığıyla düşüp parmaklarını ezecekti Larry, Nadine’in de aynı şeyi fark ettiğini gördü. Motosikletleri incelemek yi bırakmış, gergin bir şekilde oturarak onlara bakıyordu. Koyu renkgö^. leri tek dizi üzerine çökmüş olan Larry ile levyeye bastıran Joe arasında gidip geliyordu. Çocuğun deniz rengi gözlerindeki ifadeyi çözmek mümkün değildi. Ve Larry kapağı hâlâ tam anlamıyla kavrayamamıştı.
“Yardım lazım mı?” diye sordu Nadine. Genellikle sakin olan sesi hafifçe tizleşmişti.
Larry gözüne bir damla ter süzülünce gözlerini kırpı.ştırdı. Hâlâ başaramamıştı. Burnuna benzin kokusu geliyordu.
“Halledebiliriz sanırım,” dedi doğruca Nadine’in gözlerine bakarak.replika telefonlar sundu...
Kaydol:
Kayıt Yorumları (Atom)

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder