maca bitkisi

14 Temmuz 2015 Salı

replika telefonlar ve insan ile mahşer55

 replika telefon


replika telefonlar ve insan ile mahşer55 bugün yine konumuza devam ederken replika telefonlar diyorki gjraieş yuktı ve üçü de etrafında toplanarak gecenin serinliğinin iş-,|,jnıiklerini ısıttı. Nadine süttozuyla mısır gevreği hazırladı ve kon-denılenmiş çay içtiler. Joe, yerken Gibson’u kucağına koymuştu.‘'^yikikez kendini çocuğa gülümseyerek bakar halde yakaladı. Gitar
'^'birinden hoşlanmamak mümkün değildi.(jiineye doğru pedal çevirdiler. Joe bazen bir buçuk kilometre önden ortadaki beyaz çizgilerin tam üstünde ilerliyordu. Bir keresinde ^^gliştiklerinde bisikletini gidonundan tutarak yol kenarında sakince ■ıjirilen yemekte olduğunu gördüler. Böğürtleni havaya fırlatıyor, ağzty-'^.j(;alıyor ve bir tekini bile düşürmüyordu.replika telefonlar Bundan bir saat sonra onu ^tıi bir Devrim Savaşı işareti üzerinde oturmuş, “Jim Dandy”yi çalar buldular.
Saat on bire doğru, Ogunquit adında bir kasabanın sınırında geniş 1^,barikat gördüler. Üç parlak turuncu çöp kamyonu, yolu tamamen kapalı şekilde park edilmişti. Kamyonlardan birinin arkasında bir adamın boalarca didiklenmiş cesedinden geri kalanlar vardı. Son on günün ke-jjijsiz sıcağının etkileri görülüyordu. Cesedin kıyafetlerle örtülmemiş ijlşelerinde kurtçuklar kaynaşıyordu.
Nadine başını çevirdi. “Joe nerede?”
•'Bilmiyorum. İleride bir yerde.”
"Keşke bunu görmemiş olsaydı. Sence görmemiş olabilir mi?” "Muhtemelen görmüştür,” dedi Larry. Ana arter olmasına rağmen iKarayolu’nun Wells’ten ayrılmalarından beri fazlasıyla ıssız olduğunu ijiinmüştü. Yol üzerinde kalmış araçların sayısı iki düzineyi geçmez-iSebebini şimdi anlamıştı. Yolu kapatmışlardı. Kasabanın bu tarafm-iayiizlerce, hatta binlerce araç olmalıydı. Nadine’in Joe hakkmd-akt iilerini anlayabiliyordu. Çocuğun bunları görmesini önleyebUseler iyi Utı.
“Yolu neden kapatmışlar?” diye sordu Nadine. “Neden böyle bir şey
“Kasabalarını karantinaya almaya çalışmış olmalılar. Diğer uçta bir '^abarikat bulacağımızı tahmin ediyorum.”
Larry başım salladı. Bisikletleriyle kamyonların yanından geçjp^ larına devam ettiler. Otoyol yine denize yaklaşmış ve hava bir nebze serinlemişti. Yazlık evler dip dibe sıralanmıştı. İnsanlar bu adi aparinij1|' larda mı tatil yapıyor, diye düşündü Larry. Harlem’e gidip çocukların kiyeler altında oynamasına izin vermek daha mantıklı.
“Pek güzel bir görüntü değil, değil mi?” diye sordu Nadine. Ucuzjj til beldelerinin özü etraflarını sarmış gibiydi: benzin istasyonları, mi(jyç satıcıları, Dairy Treet’ler, pastel renklerle boyanmış moteller, mini
Bunlar Larry’ye iki acı verici yönden çekici geliyordu. Bir parçjjj evlerin hazin ve kaba çirkinliği karşısında feryat ediyor, sahilin bu muhte, şem kesimini böylesine bayağı bir tatil alanına dönüştüren zihne isyanedj. replika telefonlar yordu. Ama içinin daha derin bir noktasında fısıldayan ses, başka zaman orada tatil yapan insanları hatırlatıyordu. Şapkalar ve kilolu kalçalanna dar gelen şortlar giymiş hanımlar. Kırmızı siyah çizgili rugby forması giy. miş üniversiteli gençler. Parmak arası terlik ve plaj kıyafetleri giymiş genç kızlar. Suratlarına dondurma bulaşmış, bağıran küçük çocuklar. Hepsi Amerikalı’ydı ve ne zaman bir grup haline gelseler kirli, çekici bir sevgi oluştururlardı- bu grup Aspen’de bir kayak merkezinde de olabilirdi, Mai-ne’de kalabalık bir halk plajında da. Ve artık bütün Amerikalılar gitmişti, Bir fırtına, bir ağacın dalını koparmış ve o da dev Dairy Treet tabelasını dondurmacının otoparkına düşürmüştü. Mini golf sahasındaki çimler uza mıştı. Otoyolun Portland ve Portsmouth arasında kalan bu bölümü bir za manlar yüz kilometre boyunca uzanan, cıvıl cıvıl bir alandı. Şimdiysehı yaletlerle dolu ıssız bir mezarlığa dönmüştü.
“Haklısın, değil,” dedi. “Ama bir zamanlar bizimdi Nadine. Bura hiç gelmesek bile bir zamanlar bize aitti. Artık yok.”
“Ama yokluğu sonsuza dek sürmeyecek,” dedi Nadine; ve Larry, 1 dinin duru, ışıldayan yüzüne baktı. Beyaz tutamların olduğu inanıln saçlarının geriye uzandığı alnı bir lamba gibi parlıyordu. “Dindar biri yılmam, ama olsaydım, yaşananların Tanrı’nm gazabı olduğunu düşüı düm. Yüz yıl, belki iki yüz yıl sonra tekrar bize ait olacak.”
..Çiinkii başka insanlar arıyoruz,” dedi Larry. “Sence bunu neden ya-/uî?”
" İdadine, ona aklı karışmışçasına baktı. “Şey... yapılması gereken bu başkalarının varlığına ihtiyaç duyar. Sen bu ‘ ,jcı hissetmedin mi? Tek başınayken?”
“Evet,” dedi Larry. “Birbirimize sahip olmazsak yalnızlık yüzünden ^lıinizı kaçırıyoruz. Bir aradayken de birliktelik yüzünden deliriyoruz, j,^ jfjya geldiğimizde kilometrelerce uzanan yazlık apartmanlar inşa jjip cumartesi geceleri barlarda adam öldürüyoruz.” Güldü. İçinde zerre [jjîrneşe olmayan, soğuk ve mutsuz bir kahkahaydı. Terk edilmiş havada süre asılı kaldı. “Cevap yok. Bir yumurtanın içine tıkılıp kalmaya ijj2İyor. Hadi, Joe’ya yetişmekte zorlanacağız.”
Nadine bir süre daha durarak düşünceli bakışlardan uzaklaşan ı^’tıin arkasından baktı. Sonra o da pedal çevirmeye koyuldu. Larry jjllı olamazdı. Olamazdı. Böylesine korkunç bir şey sebepsizce gerçek-»se her şeyin ne anlamı kalıyordu? Neden hâlâ hayattaydılar?
Joe o kadar da ileride değildi. Çocuğu, bir evin giriş yoluna park etmiş svibirFord’un arka tamponuna oturur halde buldular. Bir yerlerden bu\-jjjü, kızların seveceği türden bir dergiye bakıyordu. Joe’nun tahrik oldu-iıııönündeki kabarıklıktan anlayan Larry tedirgin oldu. Hemen Nadine’e il, ama kadının ba.şı başka yöne dönüktü... belki de kasten öyleydi.
Larry giriş yoluna vardıklarında sordu. “Geliyor musun?”
Joe dergiyi bıraktı ve ayağa kalkacağı yerde sorarcasına boğuk bir «çıkararak gökyüzünü işaret etti. Bir an için çocuğun bir uçak gördüğü-; sı sanan Larry başım hızla kaldırdı. Sonra Nadine’in haykırışım duydu, lîvaya değil, ahıra bak!” Sesi heyecanla titriyordu. “Ahırın çatısında'. I^ikarşımıza çıkardığı için Tanrıya şükürler olsun, Joe! Sen olmasan as-ftöremezdik!”
Stephen King
yapma lüksün yoktur ve yaralanacak olursan seni götürebileceğine doktor olmadığını biliyorsun.”
“Merak etme. Biz... Larry, seninle karşılaşmamızdan önce sen d motosiklet mi kullanıyordun? Öyle olmalı. Başka türlü New York’tanol^j dar çabuk gelemezdin.”
“Bir yerde bırakmıştım. Tek başıma kullanmak tedirgin etmişti.” “Eh, artık yalnız değilsin,” dedi Nadine neredeyse neşeyle. Hizjj Joe’ya döndü. “Vermont’a gidiyoruz Joe! Harika, değil mi?”
Joe esnedi.
Nadine uyuyamayacak kadar heyecanlı olduğunu ama uykuya dalm-caya dek replika telefonlar Joe’nun yanında yatacağını söyledi. Larry bir motosiklet bayii bulabilmek amacıyla Ogunquit’e gitti. Bulamadı ama Wells’ten çıkarken bir tane gördüğünü hatırlar gibiydi. Söylemek için Nadine’in yanına döndüğünde ikisini birden Joe’nun dergiye baktığı mavi Ford’un yanında uykuya dalmış halde buldu.
Biraz ötelerine uzandı, ama uyuyamadı. Sonunda kalkıp yolun karşısına geçti ve diz hizasına dek yükselen otlar arasından yürüyerek çatısında yazı olan ahıra gitti. O yürürken çekirgeler yolundan kaçmak için dört bir yana zıplıyordu. Onların salgını benim. Onlar için Kara Adam benim, diyt düşündü.
Ahırın çift kanatlı geniş kapısının yakınında iki boş Pepsi kutusu ve yarım bir sandviç gördü. Normal şartlar altında martılar yarım sandviçin icabına çoktan bakmış olurdu, ama normal şartlar altında değillerdi ve martıların önünde daha çekici seçenekler vardı. Ayağının ucuyla önce sandviçe, ardından boş kutulardan birine dokundu.
Bunları suç laboratuvarına gönderin Çavuş Briggs. Nihayet katilimiz büyük bir hata yaptı.
Başüstüne Müfettiş Undervvood. Scotland Yard’ın sizi buraya gön dermeye karar vermesi büyük bir LÜTUF.
Lafı bile olmaz çavuş. Hepsi işimin bir parçası.
Larry içeri girdi... içerisi karanlık ve sıcaktı. Kır kırlangıçlarınıny muşak kanat sesleri haricinde sessizdi. Samanların kokusu çok tatlıyı Bölmelerde hiç hayvan yoktu. Sahipleri, açlıktan ölmelerindense serb kalmalarını veya süpergripten ölmelerini tercih etmiş olmalıydı.
Mahşer
gunu adli doktorun soruşturması için not et çavuş, glbette Müfettiş Undervvood.
Yere bakınca bir şekerleme kâğıdı gördü. Eğilip aldı. İçinde bir za-lj,rçikolatalı Payday şekerleme vardı. Çatıdaki yazıyı yazan cesurdu ^nıa damak tadının iyi olduğu söylenemezdi. Çikolatalı Payday yi-l^'*‘|işinin güneş altında çok fazla vakit geçirmiş olması gerekirdi. f Çau katma çıkan basamaklar, çatıyı destekleyen kirişlerden birine leiımişü- Neden orada olduğunu bilmeyen ve şimdiden ter içinde kal-'^.glanLarry basamakları tırmandı. Çatı katının ortasında (sıçan çıkma jjlılığ'”^ karşı temkinli bir şekilde ilerliyordu) çatıya çıkan başka bir ‘^jjivetı vardı ve basamakları beyaz boya damlalarıyla lekelenmişti.replika telefonlar yarın devam edecegiz.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder